Marc van Velzen is zevenveertig, jurist, en richtte ooit zelf The Amsterdam Crusaders op, een club amateurs die het tot in de Europese competitie van het Amerikaans voetbal hebben geschopt. Jongleren is zijn eerste boek.
Wat meer persoonlijk
Ik heb Amsterdam al mijn hele leven als thuisbasis. Nu aan de rand van de Jordaan samen met vrouw Ingrid en dochter Laura (12). Laura heeft een van haar oma’s altijd bij de hand , want die woont gezellig op de benedenverdieping in hetzelfde huis.Toen ik vorige jaar debuteerde met “Jongleren” voelde ik me net zoals toen ik de eerste keer Europees kampioen Amerikaans Football werd met mijn team de Amsterdam Crusaders. Het is en droom die vervuld word. Of eigenlijk doe je jarenlang met superveel plezier mee in een droom, die dan uiteindelijk ook nog helemaal uitkomt. Maar de reis naar die uitkomst is eigenlijk nog veel leuker.
Hoe tot schrijven gekomen?
Ik ben zes jaar geleden serieus met schrijven begonnen. Ik had al een tijdje een soort droom dat het me geweldig leek om vaak te schrijven, om verhalen te maken die iedereen zou kunnen kopen in de winkel. Ik schreef wel af en toe wat stukjes als ik op reis was of achtegrond verhalen van mijn sport. Maar ik had geen idee of het ook leuk was voor anderen. Om het te proberen ben ik gewoon gaan zitten en heb in een paar weken mijn eerste verhaal geschreven.
Ik heb Amsterdam al mijn hele leven als thuisbasis. Nu aan de rand van de Jordaan samen met vrouw Ingrid en dochter Laura (12). Laura heeft een van haar oma’s altijd bij de hand , want die woont gezellig op de benedenverdieping in hetzelfde huis.Toen ik vorige jaar debuteerde met “Jongleren” voelde ik me net zoals toen ik de eerste keer Europees kampioen Amerikaans Football werd met mijn team de Amsterdam Crusaders. Het is en droom die vervuld word. Of eigenlijk doe je jarenlang met superveel plezier mee in een droom, die dan uiteindelijk ook nog helemaal uitkomt. Maar de reis naar die uitkomst is eigenlijk nog veel leuker.
Hoe tot schrijven gekomen?
Ik ben zes jaar geleden serieus met schrijven begonnen. Ik had al een tijdje een soort droom dat het me geweldig leek om vaak te schrijven, om verhalen te maken die iedereen zou kunnen kopen in de winkel. Ik schreef wel af en toe wat stukjes als ik op reis was of achtegrond verhalen van mijn sport. Maar ik had geen idee of het ook leuk was voor anderen. Om het te proberen ben ik gewoon gaan zitten en heb in een paar weken mijn eerste verhaal geschreven.
Dat verhaal heette “Het Verloren Mobieltje” Het gaat over een meisje dat een mobieltje vind. Op haar zoektocht naar de eigenaar blijkt de eigenaresse een buitenaards wezentjes, Tjabuka, te zijn. En het mobieltje is haar connectie met het ruimte schip dat haar op aarde heeft achter gelaten.Ik heb dit verhaal laten lezen aan een paar mensen die er echt verstand van hebben. Gelukkig kraakten ze me niet al te hard af. Ze vonden het eigenlijk wel een grappig verhaal, maar raadden mij ook aan om training te volgen.
Dat advies heb ik opgevolgd en heb een cursus biij Script+ gevolgd. Daar heb ik het echte schrijfvak geleerd.In het tweede jaar van die cursus werd tot mijn grote verassing en vreugde een kort verhaal van mij uitgekozen (De Lift) om gepubliceerd te worden in een verzamelbundel die Script iedere twee jaar uitgaf. Het leuke was dat mijn verhaal ook als het titel verhaal fungeerde. Op de omslag stond “De Lift” heel mooi in het rood met wat grafische knopjes erbij. Het leek dus net alsof het mijn boek was.
Dat advies heb ik opgevolgd en heb een cursus biij Script+ gevolgd. Daar heb ik het echte schrijfvak geleerd.In het tweede jaar van die cursus werd tot mijn grote verassing en vreugde een kort verhaal van mij uitgekozen (De Lift) om gepubliceerd te worden in een verzamelbundel die Script iedere twee jaar uitgaf. Het leuke was dat mijn verhaal ook als het titel verhaal fungeerde. Op de omslag stond “De Lift” heel mooi in het rood met wat grafische knopjes erbij. Het leek dus net alsof het mijn boek was.
