Kegels brengen de verlossing - Vrijdag 23 mei 2008 door Karel Berkhout
Het omslag doet met zijn pasteltinten pijn aan de ogen en de titel Jongleren belooft weinig spannends. Maar de eerste indruk van deze jeugdroman is misleidend. Het debuut van Marc van Velzen is namelijk een geslaagde geschiedenis van een strijd tussen een dominante vader en een steeds opstandiger zoon.
De 11-jarige Duco is een dikkerd, die op school door treiterkoppen Roze Gummi Beer wordt genoemd. Thuis wordt hij door zijn liefhebbende moeder volgestopt en geknuffeld. Zijn vader, een voormalige football-speler, hanteert daarentegen een gietijzeren regime. De bom barst als Duco zich ontpopt als jongleertalent en zijn vader hem daarin niet verder wil laten gaan.
Het is knap hoe Van Velzen de lezer weet te winnen voor het opgooien van ballen en kegels. Het is nog knapper hoe hij het leven van de drie gezinsleden op zijn kop laat zetten door het jongleren. Duco, die plotseling zijn passie heeft gevonden, zijn beschermende moeder die hem bijna doodknuffelt en de autoritaire vader die zijn gezag ziet afbrokkelen – ze zijn geloofwaardige personages. Vooral bij vader Gert-Jan is dat een prestatie, want deze opereert nogal eendimensionaal. Zijn slogan ‘discipline, energie en focus’ herhaalt hij tot vervelens toe en bij zijn pogingen Duco wat sportiever te maken, slaat hij hem zelfs een keer bewusteloos. Dat Gert-Jan net geen karikatuur wordt, komt door een paar goede ingrepen van Van Velzen. lees verder>>
Het omslag doet met zijn pasteltinten pijn aan de ogen en de titel Jongleren belooft weinig spannends. Maar de eerste indruk van deze jeugdroman is misleidend. Het debuut van Marc van Velzen is namelijk een geslaagde geschiedenis van een strijd tussen een dominante vader en een steeds opstandiger zoon.
De 11-jarige Duco is een dikkerd, die op school door treiterkoppen Roze Gummi Beer wordt genoemd. Thuis wordt hij door zijn liefhebbende moeder volgestopt en geknuffeld. Zijn vader, een voormalige football-speler, hanteert daarentegen een gietijzeren regime. De bom barst als Duco zich ontpopt als jongleertalent en zijn vader hem daarin niet verder wil laten gaan.
Het is knap hoe Van Velzen de lezer weet te winnen voor het opgooien van ballen en kegels. Het is nog knapper hoe hij het leven van de drie gezinsleden op zijn kop laat zetten door het jongleren. Duco, die plotseling zijn passie heeft gevonden, zijn beschermende moeder die hem bijna doodknuffelt en de autoritaire vader die zijn gezag ziet afbrokkelen – ze zijn geloofwaardige personages. Vooral bij vader Gert-Jan is dat een prestatie, want deze opereert nogal eendimensionaal. Zijn slogan ‘discipline, energie en focus’ herhaalt hij tot vervelens toe en bij zijn pogingen Duco wat sportiever te maken, slaat hij hem zelfs een keer bewusteloos. Dat Gert-Jan net geen karikatuur wordt, komt door een paar goede ingrepen van Van Velzen. lees verder>>
UIT: LEESFEEST.NL - link
Duco staat op de pier en staart naar het kolkende water: 'Wat was het verschil tussen een duwtje en een harde windstoot? Niemand zou weten dat hij het gedaan heeft.'
Het lijkt het begin van een spannend misdaadverhaal, maar Duco is geen moordenaar, hij is een doodgewone jongen van elf jaar. Wel wordt hij op school door een stelletje treiteraars RGB (Roze Gummi Beer) genoemd en is hij veel te dik. Een ander probleem is zijn supersportieve vader, die niets liever wil dan dat zijn zoon iets presteert in de sport. En die vader, die wil Duco soms wel eventjes kwijt, door hem bijvoorbeeld stiekem een duwtje van de pier af te geven….
Gert-Jan – Duco noemt hem nooit pappa – vindt zijn zoon eigenlijk maar een dik verwend kereltje. En dat laat hij merken ook. Zo slaat Gert-Jan zijn zoon knock-out bij een robbertje vechten en bestookt hij hem voortdurend met adviezen over meer sporten en minder eten. 'Discipline, energie en focus' is zijn slogan. Gert-Jan herhaalt deze drie woorden tot vervelens toe. En al wordt Duco gek van zijn vader: hij wil, zoals ieder kind, natuurlijk niets liever dan dat zijn vader trots op hem is. lees verder>>
Duco staat op de pier en staart naar het kolkende water: 'Wat was het verschil tussen een duwtje en een harde windstoot? Niemand zou weten dat hij het gedaan heeft.'
Het lijkt het begin van een spannend misdaadverhaal, maar Duco is geen moordenaar, hij is een doodgewone jongen van elf jaar. Wel wordt hij op school door een stelletje treiteraars RGB (Roze Gummi Beer) genoemd en is hij veel te dik. Een ander probleem is zijn supersportieve vader, die niets liever wil dan dat zijn zoon iets presteert in de sport. En die vader, die wil Duco soms wel eventjes kwijt, door hem bijvoorbeeld stiekem een duwtje van de pier af te geven….
Gert-Jan – Duco noemt hem nooit pappa – vindt zijn zoon eigenlijk maar een dik verwend kereltje. En dat laat hij merken ook. Zo slaat Gert-Jan zijn zoon knock-out bij een robbertje vechten en bestookt hij hem voortdurend met adviezen over meer sporten en minder eten. 'Discipline, energie en focus' is zijn slogan. Gert-Jan herhaalt deze drie woorden tot vervelens toe. En al wordt Duco gek van zijn vader: hij wil, zoals ieder kind, natuurlijk niets liever dan dat zijn vader trots op hem is. lees verder>>